Τρίτη, 28 Ιανουαρίου 2014

Πλατσουρίζοντας στα μπούτια της πρωτεύουσας





  Η Αθήνα κουλουριάζεται καθωσπρέπει κάτω από τη νύχτα, σαν χωριάτισσα που ξαφνικά χώθηκε στα σαλόνια και φοράει περηφανεμένη την φτηνότερη γούνα που, αμάθητη ακόμη στα λούσα, βρήκε στις εκπτώσεις των φωτεινών βιτρίνων. Φαίνεται καλοραμμένη και ευγενής αλλά αν έπαιρνες ένα μαχαίρι ή ακόμη και με τα γυμνά σου χέρια την έσχιζες για να φανούν οι πτυχές μέσα απ’την τριχιά, θα’ναι  ακόμη εμφανείς οι κηλίδες αίματος απ’το καημένο σφαχτάρι που την πάραξε. Άλλωστε όπως κάθε τέτοια ομορφιά γεννιέται από μία λαβωμένη λεπίδα, έτσι και η προσποιητή αθηναϊκή βραδινή ευφορία επέρχεται σε αντιπαραβολή με τα πολυτάραχα, ψυχαναγκαστικά δρώμενα κατά την διάρκεια της ημέρας. Έτσι παρατηρώ για άλλη μια φορά αυτή την πόλη, all time classic κατά τις ώρες που πέφτει ο ήλιος, καθώς μόνο τότε συμβαίνουν τα ενδιαφέροντα. Είναι να αγαπάς τη μέρα; Σάμπως το πρωί τι να δεις, τα μποτιλιαρίσματα στα πεζοδρόμια ή την μιζέρια βροχή; Έτσι την βλέπω, ως μία μεγάλη πόρνη πολυτελείας που αν και χαμογελαστή και με αξιοπρεπή φορέματα, δεν μπορεί να κρύψει την πουτανιά της στο πλαϊνό σκίσιμο της φούστας ούτε και τα δάκρυά της λίγες σπιθαμές πάνω από ένα τρεμάμενο χαμόγελο, πασχίζον να μην αποκαλυφθεί κατά την υποδοχή των πελατών. 


Κυριακή, 14 Απριλίου 2013

Περιλαίμιο







Σ’ αυτή τη γη την ξένη μητριά και γραία
κάτω απ’ την ακανθώδη του γκουβέρνου λεοντή
γαλανό με πνίγει υφάδι από μεσίστια σημαία
και περιούσιο βοσκώ, ποίμνιο εσαεί.

Καμπούρα εκάναμεν ετούτο το χειμώνα,
στα κατώγια έτρεξ’ ο νους το σύσκοτο πρωί.
Λεύκαν’ η τρίχα κάτω απ’ τη σκιά του Παρθενώνα,
έφτυσ’ το χνώτο μας στριγγλιά και έφυγε απνευστί.

Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2012

Η πίσω όψη ενός αλλότριου θέρους






Η πίσω όψη ενός αλλότριου θέρους

  Δεν είχαν μείνει πάρα πολλοί άνθρωποι στην πόλη, κι η μορφή της, ερημική, έφερνε κάτι το μετααποκαλυπτικό, λες κι ως εκ θαύματος είχε εξαφανιστεί ό,τι ανέπνεε, εκτός απ’ τους γρύλλους και τα τζιτζίκια. Μια μακρόσυρτη stop-motion παράσταση περνούσε απ’ τα μάτια, ξεθωριασμένη και σιωπηλή, όταν τσουλούσαν τα κουρασμένα και σκουριασμένα πετάλια, κι οι σωμάτινοι πόροι μεταμορφώνονταν σε δεκάδες χιλιάδες μικροσκοπικούς καταρράκτες από ιδρώτα. Την περισσότερη ώρα του εικοσιτετραώρου ήταν μεσημέρι, ένας συνεχής βομβαρδισμός με σπινθηροβόλα δόρια του ήλιου – κάτι πού ‘κανε τη λιγοστή νύχτα ιερή.

Κυριακή, 26 Αυγούστου 2012

Δον Κιχώτες




Δον Κιχώτες

Είν’ σάρκα μία και πνεύμα η ηδονή με την οδύνη,
έχει η κατάρα ρίζα κι η ευχή μήτρα κοινή.
Κείνη αγάπησα τη γόησσα ελπίδα και βιασύνη,
μα ίδια λαβώνει, αγνόησα, με την κάθε προσταγή.

Μια φάρσα είν’ οξύμωρη, κακόγουστη κι αχρεία.
Τα ηλιοτρόπια τ’ ανθρώπου έχουν μαραθεί.
Κι η κάθ’ αράδα που προσεύχει δεκανίκι η εξουσία
τον κόμπο ονοματίζει απ’ τη θηλιά χρυσοκλωστή.

Κυριακή, 8 Απριλίου 2012

Μονοκοντυλιά




Εστέρξαμε ν’ απογείρουμε
με μόστρα το ξόανο του ήλιου.
Έζωσ’ το πόδι η ξόβεργα,
τον αιθέρα η σκοτοδίνη.

Άραγε ποια ψηλαφίζουν αχλή
τ’ αναφιλητά γι’ αντικλείδι;
Σάμπως αλέγκρα θα ‘ρθει η σελήνη
να μας λυτρώσει απ’ την καταχνιά;

Κυριακή, 18 Μαρτίου 2012

Καλδέρα





Πρωτείο κληρώθη και τ’ Αυγούστου υστεροτόκι
της πεταλούδας να σκιστεί τ’ αλαφροφτέρι.
Τη λέξην έδωκε του δαίμονος το χέρι,
μα τον σιγόδιωχνα κρυφά απ’ το παραπόρτι.

Τριμμένο ήταν και γκροτέσκο το στασίδι,
απού της λήθης έχασκε ρωγμή.
Μ’ ορμήνεψαν τη φαύλη αθιβολή,
κι ήταν στο σβέρκο το καλώδιο, κοπίδι.

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2012

Η απεργία της δώδεκα Φλεβάρη και οι προοπτικές της επόμενης δράσης

Ένα άρθρο - ρεπορτάζ για την απεργία της 12 / 2 και για όσα λέχθηκαν περί αυτής...

  Τι να πρωτοπεί κανείς για την τελευταία Κυριακή. Ήταν η ημέρα που μπήκε άλλο ένα κομμάτι μάρμαρο στην ταφόπλακα των εργασιακών δικαιωμάτων, υπογεγραμμένο από διακόσια «ναι σε όλα» των πολιτικών εκπροσώπων της αστικής τάξης (χαρακτηριστικό το γκρουπάκι στο facebook : «ούτε οι πουτάνες δεν λένε ναι σε όλα»), ήταν η ημέρα που πλημμύρισε η Αθήνα με δεκάδες χιλιάδες κόσμου που διαμαρτύρονταν για την καταπάτηση των ελευθεριών τους, ήταν η ημέρα που άλλη μια φορά υπερίσχυσε η προβοκατορολογία και η αστική προπαγάνδα, κι ήταν κι η επέτειος της συμφωνίας της Βάρκιζας, που ακόμη στοιχειώνει τις χαμένες προσδοκίες πολλών για έναν άλλον τόπο.
   Ακόμη κι αν είναι κλισέ φράση, πρέπει να πούμε πως πραγματικά υπήρξε λαοθάλασσα στο κέντρο αυτές τις μέρες.Πολύς κόσμος, είτε συντονισμένος στα συνδικάτα και τις οργανώσεις του, είτε ανένταχτος και κινούμενος απ’ την προσωπική του πολιτική συνείδηση, πλημμύρισε την Αθήνα, όπως άλλωστε έγινε και σε άλλες πόλεις.

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012

Βέβηλη έξη



Σημάδι'ναι τα στήθη μας και μπάσταρδο ασήμι,
παθών κατάχρεων στ' ανθράκου το νιφάδι.
Π' ατιμάζει απάνω κάθε τάλαντο η αρπάγη,
γιαλόν εγγίζει ιλίγγου που σε κλείνει.

Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2012

Άλλο ένα τραγούδι και φεύγουμε




  Τώρα το χειμώνα οι γρύλλοι κοιμούνται τόσο βαθιά, που το ροχαλητό τους στάζει μια γλυκιά βουβή μελωδία, όλη καημό που δεν μπορεί να ενορχηστρωθεί λόγω του κρύου. Εμείς όμως μπορούσαμε να την αφουγκραστούμε, ξεχνώντας ότι αυτή την εποχή οι γρύλλοι είναι νεκροί. Κι ήταν η νύχτα εκείνη που ρίξαμε απόχη στον ουρανό τρέχοντας πίσω απ’τις νότες των τραγουδιών τους.
  Οι στίχοι του Παλαμά πάνω στον μαυροκόκκινο τοίχο είχαν θολώσει απ’το ντουμάνι,καθώς το αργό σόλο απ’τα ηχεία χάιδευε πότε τα κρεμασμένα βινύλια με τα μαύρα αστέρια και πότε τις αφισέτες στα φύλλα της ντουλάπας, καταλήγοντας να αιωρείται κάτω απ’τα πόστερς του ταβανιού.

Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2011

Τα καλοκαίρια πάντα γρήγορα περνούν



  Ένα στρώμα από ξεψυχισμένα ξεροφύλλια έχει καλύψει την πόλη, σαν μικρές και σπασμένες καφετί παραφωνίες μες στο παράξενο φθινοπωρινό μπλαβί. Ο αέρας τα φυσάει μανιακός, μπλέκοντάς τα σε συνεχείς στροβίλους με τα καυσαέρια, τον ύπουλο βοριά, τα ληγμένα χημικά και τις εκπνοές μυρίων στεναγμών.
  Ο χρόνος πέρασε γκαζιάρης όλα τα φανάρια των καιρών, δίχως να τον νοιάζει αν ήταν κόκκινα ή πράσινα, κάνοντας την ανάμνηση του καλοκαιρινού ήλιου να μοιάζει ακόμη χθεσινή.

Σάββατο, 22 Οκτωβρίου 2011

Περί μολότοφ και απεργιών συνέχεια


  Αναρωτούμενος στο όνομα ποιανού θα ρίξεις τη μολότοφ, έγραψα μία πρόχειρη κριτική κυρίως απέναντι στον α.α. χώρο σε σχέση με τα γεγονότα της 20 οκτώβρη, αλλά και γενικότερα σε σχέση με αρκετές ιδεολογικές και πολιτικές κατευθύνσεις. Αυτές τις ημέρες, πολλά έχουν λεχθεί στο ίντερνετ τόσο για την περιφρούρηση του πάμε όσο και για τους «κουκουλοφόρους» / αντιεξουσιαστές.

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2011

Στο όνομα ποιανού θα ρίξεις τη μολότοφ ;

  Όλοι  ζήσαμε αυτές τις μέρες τις κινητοποιήσεις των τελευταίων ημερών. Πλήθη κόσμου διαμαρτύρονται ενεργά και διεκδικούν όχι απλά την διατήρηση ορισμένων κατακτήσεων, αλλά και μία παραπέρα πορεία στην εργατική, ταξική, αντικαπιταλιστική οργάνωση και συσπείρωση, παράλληλα με μια πρωτοφανή, κυριολεκτικά, για τα μεταπολιτευτικά δεδομένα, συμμετοχή και μαζικότητα στις απεργιακές διαδηλώσεις αλλά και σε κάθε απεργιακές διαδικασίες στους χώρους εργασίας.
  Ο εργαζόμενος λαός αρχίζει και κατανοεί, όπως φαίνεται, την ταξική του θέση μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα, μέσα από την ευρεία και πολύπλερη επίθεση του κεφαλαίου απέναντι στα εργασιακά δικαιώματα και τις στοιχειώδεις συνθήκες διαβίωσής του, καθώς την νιώθει όλο και περισσότερο στο πετσί του.

Σάββατο, 6 Αυγούστου 2011

Τούτος ο Αύγουστος έχει μια παράξενη γαλήνη



  Όλοι λένε πως η Αθήνα είναι μια όμορφη πόλη όταν αδειάζει το καλοκαίρι, ειδικά στο peak του Αυγούστου, (ίσως βέβαια το λένε καθώς απλώς τώρα βρίσκουν ευκολότερα parking),
όταν υποτίθεται πως έχει απωλέσει για λίγο την αγχωτική και αγοραφοβική της καθημερινή γεύση.

Κυριακή, 31 Ιουλίου 2011

Home sweet home




 Ο αγέρωχος βραδινός θόλος είχε κορδωθεί περήφανος πάνω απ’τα κεφάλια μας, πιτσιλισμένος με αέναη αστρόσκονη από ένα τεράστιο κεραυνοβόλο πινέλο, μηδενίζοντας τις επίγειες χιλιομετρικές αποστάσεις με την απεραντοσύνη και το βάθος της θωριάς του.

Σάββατο, 23 Ιουλίου 2011

Το σχολείο, ο σκύλος, και τα "φυσιολογικά" παιδιά



  Μάης θα’τανε, ή Απρίλης, κάπου τότε. Οι οριζόντιες σκισμές των παντζουριών των διαμερισμάτων είχαν προστεθεί αρμονικά και συνενωθεί πλήρως στο πολύφωτο φόντο του άστεως. Σε μια ενιαία ροπή με το νυχτερινό ουρανό, θα έλεγε κανείς πως κάτω απ’το απλωμένο χαλί των αστεριών, ο καμβάς των τετραγώνων και των πολυκατοικιών θόλωσε κι εξανεμίστηκε.